Schone Lei

“Aaaaah Amsterdam! Red light district!!”, roept de telefoonverkoper enthousiast wanneer ik hem vertel waar ik vandaan kom. Geheel volgens verwachting begint hij daarna over coffeeshops. Drugs en hoeren, hoe kan het ook anders. Een enkeling met wat meer cultureel engagement is daarnaast nog in staat om de link met windmolens te leggen, maar dan heb je het wel gehad. En toch wereldwijde bekendheid, nog niemand ontmoet die me glazig en ontwetend aanstaart als ik de naam Amsterdam laat vallen.

Zelf vind ik het juist een verademing om te zien hoe Montréal het immer zelfingenomen Damsko-020 doet verbleken tot een kneuterig klein boerendorp. Wordt er op de Dam een paar honderd man op de been gebracht voor aidsbestrijding, hier in Montréal wordt de halve stad geblokkeerd voor mars van 200.000 vrouwen tegen borstkanker. En waar in 020 het plaatselijk veldje wordt gebruikt voor een kleinschalig volleybaltoernooi, wordt hier in een winkelstraat ter plekke een ijshockeyveld uit de grond gestampt waardoor je als voetganger en passant kunt genieten van een stel opgeschoten anabolen die elkaar sierlijk schaatsend de tanden uit de bek stampen. Alles is hier net een stukje groter; het enige waarin Montréal door Amsterdam overklast wordt zijn de ego’s van haar inwoners.

En de drugs- en prostitutiebuisiness natuurlijk.

Kleine puppy’s zijn groot voor je er erg in hebt. Met mij is het weinig anders verlopen. In vier dagen heb ik ongeveer 38 mensen leren kennen en ondertussen voel ik me net zo op mijn gemak als een 65-plusser op een bingomarathon. Hoewel de website van de talenschool een grote meltingpot aan nationaliteiten beloofde, zit ik hoofdzakelijk tussen Zwitsers en Latino’s, maar dat kan de pret niet drukken. Zo heb ik bijvoorbeeld ondervonden dat Zwitsers bijna even lelijk Duits spreken als de Limburgers Nederlands, en dat ze dankzij het enthousiasme van de Nederlandse voetbalsupporters in Bern het idee hebben dat alle Nederlanders vrolijke losgeslagen Partyschweine zijn. Verder hebben Zwitsers net zo’n hekel aan Duitsers als wij, en verhouden Mexicolombiaanse chicks zich tot Zwitserse als een Aston Martin Vanquish tot een Fiat Multipla. Om maar iets te noemen.  

Daarnaast wordt er natuurlijk ook op volle kracht Frans geleerd. En met succes, want op het moment dat je in staat bent om in het Frans mee te babbelen over psychoanalyse kun je met tevredenheid stellen dat je het papa-fume-une-pipe niveau definitief achter je gelaten hebt. Vandaag zag ik in mijn leerboek ergens de term Mardi gras langskomen, wat mij ertoe aanzette om eigenhandig de zin “Quand j’aurai donné la chaine à la fille, elle élevera sa chemise” in elkaar te knutselen. De verschrikte blik in de ogen van mijn lerares liet zich verklaren doordat Mardi gras naast het alom bekende (toch?) Spring Break-verhaal ook één of ander muf lentefeest in Frankrijk bleek te zijn. Grammaticaal was de zin in orde, dat dan weer wel.

Het is maandag, half negen ‘s ochtends. In een stoffig klaslokaal ergens in het centrum van Montréal zit een groepje twintigers als een stel hulpeloze puppies om zich heen te staren. Niets onwenniger dan de eerste dag van je talencursus. Nadat twee keurige dames een verplicht verhaaltje hebben gehouden over regels en lestijden vliegt plotseling de deur open. Met stevige passen komt Emanuel, die alle buitenschoolse activiteiten organiseert, het lokaal binnenlopen. Zijn zorgvuldig gestylede Latinolook wekt de indruk dat hij ooit runner-up is geweest in een Enrique Iglesias lookalike contest. Dolenthouisast begint hij een verhaal vol ingestudeerde grappen die het onder een publiek van elfjarigen uitstekend gedaan zouden hebben. “Ik leg jullie alles uit, ook wat voor ondergoed je aan moeten… JUST KIDDING!” – en als hier niemand op reageert: “zitten jullie soms niet op te letten? Ik zei ondergoed!” Zijn overdadige enthousiasme is vermakelijk genant, maar doordat Emanuel hier zelf klaarblijkelijk schijt aan heeft is hij op zijn eigen manier toch ook wel weer stoer. Als hij een tijdje later hoort dat ik als één van de enigen niet bij een gastgezin verblijf, maar een kamer in de YWCA heb, roept hij: “Wow, then you must really like to party!” Ik denk even aan het muffe bejaardenpubliek dat mijn verdieping bevolkt, besluit hier wijselijk mijn mond over te houden, en zeg: “Damn right I do”

Niet lang voor mijn vertrek ontdekte ik dat het bureau, waar ik mijn talenstudie en onderkomen had geboekt, heel relaxt een kamer in het YMCA had geregeld. Dit riep bij mij vooral de associatie op met homofiele dorpelingen, gekleed in cowboy- politie- dan wel indianenkostuum. Ik was dan ook weinig enthousiast en nam me voor om tijdens het douchen de zeep stevig in mijn knuisten geklemd te houden. Eenmaal in Montréal aangekomen bleek het echter te gaan om de YWCA. Slecht één letter maar toch een groot verschil, want die W staat voor Women… ik was ingedeeld in een hostel voor vrouwen. En vrouwen in cowboy- en politiekostuums, da’s natuurlijk een heel ander verhaal. Ik zag het direct voor me: ladingen Zweedse uitwisselingsstudentes die de hele dag niets anders doen dan kussengevechten in ondergoed, met mij als Mr. Ambassador daar middenin. Niets bleek minder waar. Die hele W is gebakken lucht, iets over een missie met vrouwen helpen ofzo, en op mijn verdieping ben ik tot nu toe alleen nog maar bejaarden tegengekomen. Bovendien bleek de C voor Christian te staan, en ontdekte ik dat er op zondag een heel preekgebeuren plaatsvindt. Kortom, met een beetje geluk keer ik straks terug als een vroom christen, strijdend voor de positie van alle vrouwen in de wereld. Fingers crossed…

Erg origineel is het niet, op reis gaan nadat je je studie hebt afgerond. Tallozen gingen mij voor. Geestdriftig zijn ze “op zoek naar zichzelf” gegaan in Azië en Afrika. Ik niet. Noem me een dichtgetikt verwend rijk westers kutkind, maar ik ben er behoorlijk zeker van dat die “mezelf”, waarnaar ik op zoek behoor te gaan, niet in die regionen te vinden is. Ik heb niet het gevoel dat je pas écht geleefd hebt als je in Panglong je reet met je eigen (haram-)hand hebt afgeveegd en voel evenmin de behoefte om negerkindjes in Ungabunga te gaan verzorgen zodat ik zonder gewetensnood in de spiegel kan kijken.

Wat dan wel? Canada. Waarom? Twee redenen. Ten eerste spreken ze er Frans. Naar mijn mening de mooiste taal op deze aardkloot, die ik graag beter wil leren spreken. Dat kan natuurlijk ook in Frankrijk, maar daar wonen Fransen. Ten tweede ligt Canada vlak naast de Verenigde Staten, en daar wil ik mijn leven lang al heen omdat alles er groot is. En om mijn beeld ervan, dat in ruime mate door Hollywood en MTV geschapen is, wat verder richting de werkelijkheid bij te stellen. Dus, beste lezer, deze landen zijn het geworden. De komende weken zullen er regelmatig berichten verschijnen over dingen die ik hier ga meemaken. Omdat u niet zit te wachten op verhalen in de trant van “en toen stootte Johny zijn glas cola over Karen en die moest toen met een natte broek over straat en wat hebben we gelachen” tracht ik deze te vermijden. Ik wens u veel leesplezier en gezond tandvlees toe.