Schone Lei

Het idee was best mooi en – voor verwend rijk westers kutkind principes - best avontuurlijk: na een maandje Franse studie de state of Quebec intrekken en maar zien waar het zou schip stranden. Ik beschouwde het als twee weken ‘vakantie’ na hard studiewerk. Wist ik veel dat die talenschool zo bananas zou worden dat ik na vier weken steeds meer tegenzin zou opbouwen jegens het vakantiedeel. Die tegenzin werd bovendien gevoed doordat iedereen, inclusief de Canadezen zelf, me vertelde dat de state of Quebec zo fucking boring is dat twee weken veel te lang is voor een rondreis. Dan ga je toch twijfelen. En dat deed ik. En het resultaat? Ik blijf. Meer Montréal. Meer talenstudie. Meer Mexicanen. Meer lol, meer good times, meer lachen, meer feesten… Meer van dat alles. Meer van hetzelfde.. maar toch niet helemaal. Minder luxe. Want na vier weken in de watten te zijn gelegd in mijn YWCA bejaardenresort (iedere dag een vers opgemaakt bed en schone handdoeken) vond ik dat het daar wel genoeg was. Leuk hoor, leven in de luxe van een hotelkamer, maar in plaats daarvan heb ik liever een stel relaxte mensen om me heen. Iets anders dan de lichtschuwe en schijnbaar doofstomme bewoners die ik in de YMCA aantrof. En de kille klinische hospitaalsfeer was ook niet bepaald uitnodigend en behaaglijk. Eigenlijk was de ligging (op vijf minuten loopafstand van m’n school) nog het grootste voordeel. En dus ben ik er vertrokken. Bye bye Y Y. En nu zit ik in de Auberge du Jeunesse, een jeugdhostel. Iesj goeikoper. En dichter bij school (4 minuten loopafstand). En ook al is het “ietsje” minder luxe (vergelijk een riante villa in Blaricum met een half opengescheurde kartonnen doos in een tochtig bankportaal) in de kamer die ik met vijf anderen deel, ik vind het prachtig.