Schone Lei

Zoals bekend ben ik het type simpele ziel dat dolblij kan worden van Noord-Amerikaanse cultuurverschijnselen onder de noemer ‘net als in de film’. Het zal dan ook niet als een verrassing komen dat ik erg enthousiast was dat ik hier in Montréal voor het eerst echt officieel Halloween kon vieren. En of ik Halloween gevierd heb. Geheel zoals een die-hard betaamt liep ik overdag al met een freaky masker op door de school en heb ik in die hoedanigheid in de klas een test zitten maken. Later op de dag werd het tijd voor een serieuzer outfit, en toen ik als dracula getooid in stijlvolle cape met wat vrienden door de straten van Montréal stiefelde besloten we om ons naar behoren in onze rol in te leven. Denk aan doodstil in duistere portieken staan en alle voorbijgangers aanstaren, en plotseling uit de portiek springen. Vooral Danièla (prettig-loco Mexiciaanse) had de smaak goed te pakken. Overtuigend verkleed als mental patient (à la dat kind uit The Ring) wandelde ze random zigzaggend en net niet botsend tussen de voetgangers door, liep ze 2 minuten lang op 20 cm afstand achter een wildvreemde man aan, en ging ze in een volle metro doodstil op de grond zitten om het vervolgens vanuit het niets keihard op een schreeuwen te zetten. Good times. Maar er moest moest ook gefeest worden. En dat hebben we gedaan. Na anderhalf uur in de rij te hebben gestaan, that is. Maar daarna stonden we wel in letterlijk de allerhipste club van Montréal, club 737. Gevestigd op het dak van een 43 verdiepingen hoog gebouw met uitzicht over heel de stad, we be clubbin. Halloween: check.