Schone Lei

Op een schitterende zondagmiddag besloot ik dat het de hoogste tijd was om eens schaamteloos de toerist uit te gaan hangen. Zo gezegd zo ge-diggie-daan, en een gratis toeristengidsje (we blijven Nederlanders) bracht mij tot het Olympisch stadion. Nadat m’n camera overuren had gemaakt op foto’s die ik waarschijnlijk nooit meer bekijk of gebruik, want zo gaat dat met toeristisch beeldmateriaal, belandde ik bij de Botanic Garden van Montréal. Zonder de prijs voor een kaartje gecheckt te hebben besloot ik dat een ticket pure geldverspilling zou zijn, want van een veredeld zooitje bloemen en planten ben ik nog nooit warm of koud geworden. Maar aangezien het boring as hell was in mijn eentje, had ik wel behoefte aan een stukje avontuur. Derhalve werd het al snel een Heilige Missie om zonder te betalen de botanische tuin binnen te dringen. De ingang werd echter bewaakt door twee scherp oplettende guards, en de kans dat ik daar onopgemerkt langs zou kunnen sneaken leek me zeer miniem. Daarom besloot ik mijn geluk te beproeven bij de serres d’exposées, een gebouw dat aan de tuin grensde. Ook daar was een ingang met kaartcontrole, maar de uitgang was onbewaakt, waardoor ik kinderlijk eenvoudig naar binnen kon glippen. Een jubelstemming bleek voorbarig, omdat het gebouw geen toegang bleek te bieden tot de tuin. Althans… geen officiële toegang. Toen echter bleek dat de deuren van de nooduitgang niet op slot zaten (ze waren alleen met versperringen afgezet) zag ik mijn kans schoon. En voilà: ik was binnen. Apetrots liep ik rond, werd ik op de foto gezet door twee Chinese dames, en zag ik in het Arboretum als klap op de vuurpijl een vos die een eekhoorn had gevangen (Okee, misschien niet zo cool als een ZOMBIE fighting a SHARK maar toch niet onaardig). En toen ik na een uitgebreide wandeling de Botanic Garden verliet, heb ik de bewaking uiterst beleefd een bonne soirée gewenst.

Want zo ben ik dan ook wel weer.