Schone Lei

Dat ik een zwak heb voor Amerikaanse shit uit Hollywoodfilms heb ik nooit onder stoelen of banken geschoven. Toen iemand me vroeg of ik mee wilde naar een American Football-match van McGill, het universiteitsteam van Montréal, luidde mijn antwoord dan ook dolenthousiast: ja. Dit was bovendien niet zomaar een wedstrijd, maar de homecoming, de laatste thuiswedstrijd van het seizoen, die altijd zwaar beladen is en extra veel bezoekers trekt (2486 om precies te zijn). Eenmaal bij het footballveld aangekomen werd – tot mijn grote vreugde – het ene na het andere stereotype bevestigd. Alles was er. De mascotte (Marty, uiteraard sta ik ermee op de foto), de cheerleaders (helaas in winterkostuum), de hotdogs, de bodychecks, de wedstrijdmuziek, de commentators, de plastic opblaasdingen om lawaai mee te maken en als kers op de taart een coach die zijn spelers in halftime woedend: “YOU GUYS ARE AN EMBARRASSMENT!” toeschreeuwde.

De wedstrijd zelf was om te janken. De quarterback van ‘ons’ team kwam amper aan passen toe, McGill leed haar 17^e achtereenvolgende nederlaag van het seizoen en zelf de human pyramid van de cheerleaders mieterde in elkaar. Maar het kon me niks schelen. Het was net als in de film en ik was gelukkig.