Schone Lei

Als je na ruim een week Montréal nog steeds niet behoorlijk gefeest hebt doe je iets goed verkeerd, zo bedacht ik me. Een beetje in pubs met live-muziek hangen is natuurlijk helemaal prima, maar van tijd tot tijd moet je ook gehoor gehoor geven aan het feestbeest dat in ieders hoofd leeft (in mijn geval een half-hyena half-orang-oetang met een ADHD-stoornis). Dus wat doe je dan? Juist, je gebruikt je zorgvuldig getrainde telemarketing skills om de mensen in je omgeving over te halen om los te gaan. Ja het is dinsdag, nou en? It makes no sense and that’s what makes it even cooler. En jawel, geheel naar verwachting bleek deze taktiek niet onverdienstelijk en kreeg ik een man of vijf zover om naar een vette club af te reizen “om een biertje te doen”. Want op het moment dat je voor 7 Canadese dollar (pakweg €4,50) een pitcher kunt krijgen blijken zelfs Zwitserse jetset-dames bier te lusten. Een x aantal pitchers, 127 foute synthesizer-meezingers (het was eighties-night) en vijf uur later werden we de club uitgeveegd. I love it when a plan comes together.