Schone Lei

Kleine puppy’s zijn groot voor je er erg in hebt. Met mij is het weinig anders verlopen. In vier dagen heb ik ongeveer 38 mensen leren kennen en ondertussen voel ik me net zo op mijn gemak als een 65-plusser op een bingomarathon. Hoewel de website van de talenschool een grote meltingpot aan nationaliteiten beloofde, zit ik hoofdzakelijk tussen Zwitsers en Latino’s, maar dat kan de pret niet drukken. Zo heb ik bijvoorbeeld ondervonden dat Zwitsers bijna even lelijk Duits spreken als de Limburgers Nederlands, en dat ze dankzij het enthousiasme van de Nederlandse voetbalsupporters in Bern het idee hebben dat alle Nederlanders vrolijke losgeslagen Partyschweine zijn. Verder hebben Zwitsers net zo’n hekel aan Duitsers als wij, en verhouden Mexicolombiaanse chicks zich tot Zwitserse als een Aston Martin Vanquish tot een Fiat Multipla. Om maar iets te noemen.  

Daarnaast wordt er natuurlijk ook op volle kracht Frans geleerd. En met succes, want op het moment dat je in staat bent om in het Frans mee te babbelen over psychoanalyse kun je met tevredenheid stellen dat je het papa-fume-une-pipe niveau definitief achter je gelaten hebt. Vandaag zag ik in mijn leerboek ergens de term Mardi gras langskomen, wat mij ertoe aanzette om eigenhandig de zin “Quand j’aurai donné la chaine à la fille, elle élevera sa chemise” in elkaar te knutselen. De verschrikte blik in de ogen van mijn lerares liet zich verklaren doordat Mardi gras naast het alom bekende (toch?) Spring Break-verhaal ook één of ander muf lentefeest in Frankrijk bleek te zijn. Grammaticaal was de zin in orde, dat dan weer wel.