Schone Lei

Het is maandag, half negen ‘s ochtends. In een stoffig klaslokaal ergens in het centrum van Montréal zit een groepje twintigers als een stel hulpeloze puppies om zich heen te staren. Niets onwenniger dan de eerste dag van je talencursus. Nadat twee keurige dames een verplicht verhaaltje hebben gehouden over regels en lestijden vliegt plotseling de deur open. Met stevige passen komt Emanuel, die alle buitenschoolse activiteiten organiseert, het lokaal binnenlopen. Zijn zorgvuldig gestylede Latinolook wekt de indruk dat hij ooit runner-up is geweest in een Enrique Iglesias lookalike contest. Dolenthouisast begint hij een verhaal vol ingestudeerde grappen die het onder een publiek van elfjarigen uitstekend gedaan zouden hebben. “Ik leg jullie alles uit, ook wat voor ondergoed je aan moeten… JUST KIDDING!” – en als hier niemand op reageert: “zitten jullie soms niet op te letten? Ik zei ondergoed!” Zijn overdadige enthousiasme is vermakelijk genant, maar doordat Emanuel hier zelf klaarblijkelijk schijt aan heeft is hij op zijn eigen manier toch ook wel weer stoer. Als hij een tijdje later hoort dat ik als één van de enigen niet bij een gastgezin verblijf, maar een kamer in de YWCA heb, roept hij: “Wow, then you must really like to party!” Ik denk even aan het muffe bejaardenpubliek dat mijn verdieping bevolkt, besluit hier wijselijk mijn mond over te houden, en zeg: “Damn right I do”